Interview

Cornelia Nauta : "Ik wil mezelf verrassen"

De fotografe Cornelia Nauta (Grijpskerk 1963) maakt fantasievolle, kleurrijke foto's. Haar inspiratiebronnen zijn ook Frans: de zangeres Barbara, de dichter Baudelaire en Marie-Antoinette, de vrouw van Lodewijk XVI. Ze heeft heeft vijf jaar in Frankrijk gewoond en daar onder meer een filmopleiding gevolgd. Dat is terug te zien in haar foto's. Cornelia Nauta: "De art-direction zit duidelijk in mijn foto's. Ik verzin decors, net zoals dat in films gebeurt. Heel vaak is er sprake van meervoudige belichting. In de foto's zit ook een bepaalde tijdspanne: in één beeld zie je vaak twee werkelijkheden." Zie ook haar website: www.cornelianauta.net.

Damespraatjes, nieuwsgierig geworden, vroeg Cornelia naar de achtergronden van haar bijzondere werk.

Fascinatie voor Frankrijk

"Tijdens mijn studie heb ik een jaar Frans gestudeerd. De dichter Baudelaire heb ik erg hoog zitten. Hij schreef fantasievolle, kleurrijke gedichten. Ook in zijn kunstopvatting vind ik me terug. Hij hechtte grote waarde aan de verbeelding, aan het gebruiken van je fantasie. Als je dat toepast op de fotografie, dan wil ik met mijn fotografie vanuit een bepaald idee imaginaire kunst maken. Het is geënsceneerde fotografie, terwijl de meeste fotografie registrerende fotografie is. In de jaren zeventig was er een golf van geënsceneerde fotografie, en daar heb ik me in mijn werk bij aangesloten. Het gedicht van Baudelaire "Invitation au voyage" vormde het uitgangspunt van een fotoserie waar ik vijf jaar aan gewerkt heb. In de loop der tijden raakte ik iets losser van zijn ideeën. Maar allerlei elementen uit zijn werk zitten er nog steeds in. Zoals de rol van exotica. In die tijd was het Oriëntalisme populair: kunstenaars, schrijvers en schilders trokken naar het Midden-Oosten en Egypte. De wereld van Duizend-en-een-Nacht zag je overal in terug. Baudelaire is zelf niet daarheen gereisd, maar alle elementen zie je wel terug. Hij cultiveerde het. Bijvoorbeeld de sensualiteit en de erotiek. Maar daarnaast ook het macabere, het duistere. Dus je ziet in deze foto's van mij enerzijds schoonheid, maar daarnaast ook demonen en angsten. Wat betreft Marie-Antoinette was ik geraakt door een boek van een hofdame van haar. En van het een kwam het ander. Er werd geroddeld over haar. Men dacht dat ze contact met vrouwen had, dat ze lesbisch was. Ze werd enorm ten schande gemaakt.Bij openingen van exposities van mijn werk wil ik er altijd iets meer van maken. Bij een opening las iemand gedichten van Baudelaire voor. Bij de tentoonstelling van door Marie-Antoinette geïnspireerde foto's was er een zangeres die aria's van Glück zong ".

Barbara

"Ik ben eigenlijk naar Frankrijk vertrokken vanwege Barbara. Ik vond haar een fantastische zangeres. Ik kom dan wel uit het Groningse Grijpskerk en heb in de stad Groningen gestudeerd, maar ik ben het tegendeel van een nuchtere Groningse. Ik had haar een keer in Groningen op zien treden en dat was voor mij overweldigend. Ik heb haar toen een brief geschreven. Dat heeft geresulteerd in een contact tussen ons. Ik kreeg een uitnodiging om in Parijs naar een concert te komen. Het was een totaalshow en een totaal-beleving. Het licht speelde een belangrijke rol op het podium. En Barbara was heel betrokken bij het publiek. Ze heeft wel eens gezegd: "Mijn mooiste liefdesgeschiedenis heb ik met mijn publiek beleefd." We bleven schrijven en bellen. In 1997 was ik weer terug in Nederland. In datzelfde jaar is zij overleden. Ik heb nog steeds veel bewondering voor haar. In Frankrijk heeft ze nog veel aanhang. Ze wordt nog steeds door jonge zangers en zangeressen gezongen. Ze is verwant aan Jacques Brel. Die twee kenden elkaar ook goed. Barbara componeerde haar eigen chansons en stelde zich stevig op ten opzichte van haar platenmaatschappij. Die moest wel naar haar luisteren. Maar ze stelde ook hoge eisen aan zichzelf en aan anderen. Barbara was een kunstenaar die uitging van haar eigen ideeën die zeer persoonlijk waren. Ik ben ervan overtuigd dat dat persoonlijke overkomt bij de mensen; het maakt herkenbaar en mensen kunnen zich erin vinden. Het is een wisselwerking. Als je je kwetsbaar opstelt, wordt dat herkend."

Cursussen

"Ik geef al lang cursussen. Voor instellingen, maar ook in eigen beheer. Belangrijk is wat je van je zelf wilt laten zien en daarnaast ga ik in op een aantal technieken die je erbij kunt gebruiken. De deenemers aan de cursus hoeven niet veel techniek in huis te hebben, maar ze moeten wel openstaan voor het experiment, voor het durven graven in zichzelf. Dus werken vanuit je eigen inhoud. "Hoe raak ik geïnspireerd?" Meestal werk ik met groepjes van zo'n 6 - 8 personen, Maar je kunt ook privélessen volgen waarbij je aangeeft wat je wilt leren, bv ik wil alleen de techniek van mijn camera beheersen omdat ik mooie foto's van mijn baby wil maken".

Nieuwe projecten

"Mijn serie over Baudelaire ( "In the land that mirrors you") heb ik afgesloten. Af en toe kijk ik nog terug naar de foto's en de negatieven. Is de reflectie nog goed genoeg? Maar het maken is achter de rug. Sinds 1999 ben ik bezig met een zwart-wit serie. Daar ga ik voorlopig mee door. De foto's in die serie maak ik zomers op locatie. En daarnaast begin ik met een nieuwe serie. Voorlopige titel "L'errance de la comtesse" Ik zit nu in de experimentele fase. Het is nog niet erg ingevuld. Maar ik heb al een vijftal foto's . Die zien er goed uit.  Mogelijk komt er een keer zó'n goede foto, dat die foto de titel van deze serie gaat vertellen. Ik moet openstaan voor het toeval. Dat heb ik nu nog meer dan vroeger. Het is wel enigszins dubbel, want tegelijkertijd heb je een idee waar het naar toe moet. Maar als er een zogenaamd ongelukje gebeurt, kun je gedwongen zijn te improviseren, en meestal zijn dat de momenten dat je opeens iéts vindt. Iets nieuws, iets betekenisvols dat het project als het ware op een hoger plan trekt. En dat neem je dan mee naar de volgende foto. Op het eind van het Baudelaire-project zakte dat creatieve proces een beetje weg. Dát moet er nog in, en dát. Het was bijna té geconstrueerd. Het plezier moet er absoluut ook zijn. In essentie wil ik met een foto me zelf verrassen (en natuurlijk ook de kijker). Ik moet er een kick van krijgen. Want het moet natuurlijk wel spannend blijven."

Interview door Walter van Teeffelen

Deze website gebruikt cookies, maar dan alleen voor Google analytics. Er worden geen persoonlijke gegevens bewaard.